SLAST IBADETA
U ime Allaha, Milostivog, Samilosnog
Sva zahvala pripada Allahu Uzvišenom, na Njega se oslanjamo, od Njega pomoć tražimo i Njemu se vraćamo. Allahu se utječem od zli dijela i duša naših. Koga Allah uputi njemu nema zablude, a koga ostavi u zabludi njemu nema upute. Svjedočim da nema drugoga božanstva dostojnog obožavanja sem Allaha i On nema sudruga, te svjedočim da je Muhammed, sallallahu alejhi ve sellem, njegov rob i njegov poslanik- neka je mir i spas na njega i njegovu porodicu, časne ashabe i sve sljedbenike do Sudnjega dana!
A zatim:
Doista je od veliki počasti Allaha, dželleša'nuhu, prema njegovim robovima: ČAST NASLAĐIVANJA IBADETIMA, naime ono što osjeti svaki musliman kada čini ibadete Allah, Uzvišenom, od lahkoće u duši, blagostanja u srcu, širine u grudima i sve drugog što može čovjek da osjeti kada čini ibadete Allahu shodno jačini i veličini imana koji posjeduje kod sebe!
Rekao je Allah Uzvišeni:
ﭧ ﭨ ﭽ ﮉ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﮔﮕ ﮖ ﮗ ﮘ ﮙ ﮚ ﮛ ﮜ ﭼ النحل: ٩٧
“Onome ko čini dobro, bio muškarac ili žena, a vjernik je, Mi ćemo dati da proživi lijep život i, doista, ćemo ih nagraditi boljom nagradom nego što su zaslužili.”
I na svakom vjerniku je da osjeća ponos i želju za činjenjem ibadeta kako bi osjetio slast na dunjaluku općenito, sam Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, je imao običaj da kaže Bilalu, radijjallahu anhu: „Ustani, odmori nas namazom“[1] jer je Allahov Poslanik, alejhi selam, u namazu nalazio slast i odmor duše a potvrda ovome jeste i Njegovo sallallahu alejhi ve sellem dugo klanjanje noćnoga namaza kao i potvrda ovoga u riječima Allaha, Uzvišenog, u Njegovoj plemenitoj knjizi:
ﭧ ﭨ ﭽ ﮰ ﮱ ﯓﯔ ﯕ ﯖ ﯗ ﯘ ﯙ ﯚ ﭼ البقرة: ٤٥
„Pomozite sebi strpljenjem i molitvom, a to je, zaista, teško, osim poslušnima!“
Plakao je Muaz Ibn Džebel, radijjallahu anhu, kada mu se smrt primakla pa su ga upitali čemu to? Pa je rekao: „Rasplakala me podnevna (popodnevna) žeđ, raznovrsni (mnogobrojni) noćni namaz i natjecanje učenjaka da prisustvuju halkama zikra (učenja).“
Rekao je Ibn Tejmijje, rahimehullahu: „Doista na dunjaluku ima Džennet (bašča) i onaj ko ne uđe u njega (nju) za vrijeme ovoga života (na dunjaluku) neće ući ni na Ahiretu.“[2]
Rekao je jedan od Selefa (ispravnih prethodnika): „Miskini su stanovnici dunjaluka, oni su otišli sa njega a nisi okusili ono što je najbolje (najljepše) na njemu! Pa mi bi rečeno a šta je to najslađe na njemu? Pa je rekao: Ljubav spram Allaha Uzvišenoga, spoznaja Njega dželleša'nuhu, i spominjanje Njega...“[3]
Pojasnio je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, da je u ibadetu slast koju osjeti mu'min. Bilježi se hadis od Enesa Ibn Malika, radijjallahu anhu da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem rekao:
عَنْ أَنَسِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ حَلَاوَةَ الْإِيمَانِ أَنْ يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لَا يُحِبُّهُ إِلَّا لِلَّهِ وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ.
„Tri su stvari ako se nađu kod čovjeka on će da osjeti slast imana: Da Allah i Njegov Poslanik budu njemu draži od svega drugoga, da voli čovjeka samo i isključivo u ime Allaha te da mrzi da se vrati u Kufr (nevjerstvo) kao što mrzi da bude bačen u vatru.“[4]
Dok u drugoj predaji stoji: „Da mu bude draže da ga bace u vatru nego da se vrati (bude) Jevrej ili Kršćanin.“
Nekoliko je sebeba (razloga) kako da čovjek postigne slast ibadeta od njih su:
1. Borba sa dušom (strastima) na pokornosti Allahu Uzvišenom sve dok je ne ukori i odgoji. Doista na početku duša će da se opire i protivi no ukoliko bude imao pri sebi odlučnost, snagu i volju za preokretom on će uz Allahovu volju da je odgoji, a ova stvar zahtjeva strpljenje i jaku volju (snagu).
Rekao je Allah dželleša'nuhu:
ﭧ ﭨ ﭽ ﯪ ﯫ ﯬ ﯭ ﯮ ﯯ ﯰ ﯱ ﯲ ﯳ ﯴ ﭼ آل عمران: ٢٠٠
„O vjernici, budite strpljivi i izdržljivi, na granicama bdijte i Allaha se bojte, da biste postigli ono što želite.“
I reko je Uzvišeni:
ﭧ ﭨ ﭽ ﮰ ﮱ ﯓ ﯔ ﯕﯖ ﯗ ﯘ ﯙﯚ ﯛ ﯜﯝ ﯞ ﯟ ﯠ ﭼ طه: ١٣٢
„Naredi čeljadi svojoj da obavlja molitvu i ustraj u tome! Mi ne tražimo od tebe da se sam hraniš, Mi ćemo te hraniti! A samo one koji se budu Allaha bojali i grijeha klonili čeka lijep svršetak.“
Bilježi hadis imam Tirmizi od Fuadelata Ibn Ubejdullaha, radijjallahu anhu, da je rekao, rekao je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem:
عن فَضَالَةَ بْنَ عُبَيْدٍ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: الْمُجَاهِدُ مَنْ جَاهَدَ نَفْسَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ.
„Mudžahid (borac) na Allahovu putu je onaj ko se bori protiv svoje duše (povođenja, strasti).“[5]
Rekao je jedan od Selefa: „Nisam prestao da upravljam (vodim) svoju dušu (sebe) ka Allahu, a ona je plakala (jecala) sve dok nisam je doveo (odgojio, ukrotio) a ona se smijala.“
Rekao je Ibn Redžeb, rahimehullahu: „Znaj da je tvoja duša na stepenu kod tebe kao tvoja jahalica (deva), ako vidi od tebe ozbiljnost i rad i ona je uz tebe, no ukoliko vidi od tebe lijenost i popustljivost - opusti se i traži od tebe ugled (utjecaj i prestiž) a na posljetku slijeđenje strasti (požuda).“
2. Udaljavanje od grijeha bili oni mali ili veliki. Doista su grijesi perda (prepreka) naslađivanju ibadetima a što opet ima za posljedicu kruto (nemarno) srce, rekli su neki od ispravnih prethodnika: „Nije Allah kaznio niti jednog roba većom kaznom osim onoga čije je srce učini krutim (nemarnim).“
Rekao je Ibn Kajjim, rahimehullahu: „Uvijek kada se poveća broj grijeha poveća se i broj zvijeri (neuljudnosti, okrutnosti , nečovječnosti), te onda čovjek živi pod okriljem straha, dok je najljepši i najugodni život – život smireni (blagonaklonosti , dobroti). Pa kada bi samo razuman čovjek pogledao i izvagao grijehe i griješenje ne bi zastao samo na strahu i neprirodnosti toga nego bi spoznao ogavnost i nepravednost toga. Kada proda ljubaznost (prijatnost , srdačnost , naklonost , uljudnost) i njenu slast za grijehe i ogavnost njega ne može da usmjeri (sačuva od straha i neuljudnosti) ka prosperitetu i slasti onaj koji ga doziva (upućuje).“[6]
Rekao je Šejhu-l-islam Ibn Tejmijje, rahimehullahu: „Ukoliko ne osjetiš tokom činjenja neki dijela slast i širinu u svojim grudima kloni se toga dijela (prekini ga) jer je tvoj Gospodar Šekur (Zahvalan), znači zasigurno mora da počinilac nekoga dijela (ibadeta) još na dunjaluku osjeti slast činjenja toga dijela u svome srcu, a također snagu (elan) kao i blagostanje, i kada to ne osjeti ne nađe kod sebe tokom činjenja određena dijela to je ustvari znak da je njegovo djelo manjkavo (nečisto, pomiješano).“[7]
Rekao je Sufjan Es-Sevri, rahimehullahu: „Uskraćen sam od noćnoga namaza zbog grijeha koje sam počinio.“[8]
Upitan je Vuhejb Ibn El-Vered, rahimehumullahu, o vremenu kada čovjek gubi slast ibadeta, kada ustvari čovjek gubi slast ibadeta, da li to gubi kada upadne u grijeh ili pak kada ga počini?
Pa je odgovorio: „Gubi slast ibadeta kada je on sa grijehom (kada ga čini).“
3. Ostavljanje prekomjernog jela i pića (pretjerivanja u tome) kao i bespotrebna govora, za vjernika je dovoljno da uzme od hrane i pića onoliko koliko mu je dovoljno i potrebno za nesmetano obavljanje ibadeta i poslova i on neće da pretjeruje u tome rekao je Allah Uzvišeni:
ﭧ ﭨ ﭽ ﭙ ﭚ ﭛ ﭜﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡ ﭼ الأعراف: ٣١
„I jedite i pijte, samo ne pretjerujte; On ne voli one koji pretjeruju.“
Rekao je jedan od ispravnih prethodnika: „Odmor srca je u ne griješenju (u malom broju grijeha), odmor stomak je u maloj količini hrane (ne prejedanju) i odmor jezika je u odmjerenom govoru.“
Rekao je Ibn Kajjim, rahimehullahu: „Nemoj da misliš da riječi Allaha Uzvišenoga:
ﭧ ﭨ ﭽ ﮊ ﮋ ﮌ ﮍ ﮎ ﮏ ﮐ ﮑ ﮒ ﮓ ﭼ الانفطار: ١٣ – ١٤
„Čestiti će sigurno u Džennet, a grješnici sigurno u Džehennem!“
Su vezane samo za dan povratka odnosno za Sudnji dan, naprotiv oni su u Džennetu (uživanju) na tri slučaja dok su pak ovi drugi također u patnji (mukama) u tri slučaja. Pa koje je to uživanje i slast na dunjaluku ljepša od dobra (čista) srca, širine grudi, spoznaje Allaha, Uzvišenog, i ljubavi spram Njega, dželle dželalluhu, te dijela s kojima je On Uzvišeni zadovoljan. Šta je život u stvari osim život zdrava (čista) srca, Allah je pohvalio svoga prijatelja Ibrahima, alejhi selam, kada je rekao:
ﭧ ﭨ ﭽ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭸ ﭹ ﭺ ﭼ الصافات: ٨٣ - ٨٤
„Iste vjere kao i on bio je i Ibrahim, kad je Gospodaru svome zdrava (čista) srca došao.“
Te je također prepričavajući o njemu rekao:
ﭧ ﭨ ﭽ ﭪ ﭫ ﭬ ﭭ ﭮ ﭯ ﭰ ﭱ ﭲ ﭳ ﭴ ﭵ ﭶ ﭷ ﭼ الشعراء: ٨٨ - ٨٩
„Na Dan kada neće nikakvo blago, a ni sinovi od koristi biti, samo će onaj koji Allahu srca čista dođe spašen biti."
Zdravo (čisto) srce je ono koje je čisto (daleko, spašeno) od Širka, pretjerivanja u vjeri, zlobe (mržnje), zavisti, ljubavi prema dunjaluku i osornosti – dakle čisto je od svake stvari (bolesti) koja udaljava od Allaha Milostivog, Samilosnog, također čisto je od svake šubhe (smutnje, nedoumice) kao i od svake strasti koja je suprotna osnovi ovoga srca a to je da bude čisto. Daleko je od svake prepreke (stranputice) koja odvodi od Allaha – ta ovo je ČISTO (ZDRAVO) SRCE koje ima Džennet (ubrzani) još na dunjaluku, u ovome Džennetu ima Berzah i ima dan povratka...“[9]
4. Da bude svjestan Allahov rob kada ustane da obavi neki ibadet bilo to Namaz, Post, Hadždž... da ustvari on to čini jer je to pokornost Allahu ono sa čime je On dželleša'nuhu zadovoljan te da je to nešto što Allah voli a što ustvari počinioca istoga približuje Njegovom Uzvišenom licu. Bilježi imam Buhari u svome Sahihu u hadisu od Ebu Hurejre, radijjallahu anhu, da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao:
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ: مَنْ عَادَى لِي وَلِيًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ وَمَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَمَا يَزَالُ عَبْدِي يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَيَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا وَرِجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا وَإِنْ سَأَلَنِي لَأُعْطِيَنَّهُ وَلَئِنْ اسْتَعَاذَنِي لَأُعِيذَنَّهُ وَمَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَيْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِي عَنْ نَفْسِ الْمُؤْمِنِ يَكْرَهُ الْمَوْتَ وَأَنَا أَكْرَهُ مَسَاءَتَهُ.
„Uzvišeni Allah kaže: "Objavio sam rat onome ko bude neprijatelj Mome prijatelju. Najdraže čime Mi se Moj rob može približiti jesu farzovi. Moj rob Mi se približuje nafilama sve dok ga ne zavolim, a kada ga zavolim, Ja postanem njegov sluh kojim čuje, njegov vid kojim vidi, njegova ruka kojom prihvata i njegova noga kojom hodi. Ako Me zamoli, udovoljit ću, ako zatraži Moju zaštitu, zaštiti ću ga. Ni za šta se ne dvoumim koliko se dvoumim da uzmem dušu vjerniku. On ne želi smrt, a Ja ne želim da ga ožalostim."[10]
5. Da Allahov rob bude svjestan da ovi ibadeti (dijela) neće biti izgubljena niti će nestati kao što nestaju dunjalučka bogatstva i dvorci, naprotiv on će da to nađe u boljem (većem, vrednijem) stanju nego je on to zaslužio a također ovo ne isključuje činjenicu da će on to i na dunjaluku da nađe s tim da mu na ahiretu ništa od toga neće biti umanjeno. Onaj ko bude svjestan spomenutoga on ne mari za time da ga nešto od dunjalučki dobara promaši (prođe) nego on je prezadovoljan ovom slašću koju osjeća čineći ibadete, rekao je Allah Uzvišeni:
ﭧ ﭨ ﭽ ﯷ ﯸ ﯹ ﯺ ﯻ ﯼ ﯽ ﯾ ﯿ ﰀ ﰁ ﰂ ﭼ طه: ١١٢
„A onaj ko je dobra djela činio, a vjernik bio, neće se nepravde ni zakidanja nagrade plašiti.“
Bilježi imam Muslim u svome Sahihu hadis od Abbas Ibn Abdulmutaliba da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao:
عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- يَقُولُ:«ذَاقَ طَعْمَ الإِيمَانِ مَنْ رَضِىَ بِاللَّهِ رَبًّا وَبِالإِسْلاَمِ دِينًا وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً».
„Okusio je slast imana onaj ko je zadovoljan da mu je Allah Gospodar, Islam vjera i Muhammed poslanik.“[11]
U dvije vjerodostojne zbirke hadisa bilježi se hadis od Ebu Hurejre, radijjallahu anhu, da je rekao, rekao je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem:
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: مَنْ أَنْفَقَ زَوْجَيْنِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ نُودِيَ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ يَا عَبْدَ اللَّهِ هَذَا خَيْرٌ فَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الصَّلَاةِ دُعِيَ مِنْ بَابِ الصَّلَاةِ وَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الْجِهَادِ دُعِيَ مِنْ بَابِ الْجِهَادِ وَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الصِّيَامِ دُعِيَ مِنْ بَابِ الرَّيَّانِ وَمَنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الصَّدَقَةِ دُعِيَ مِنْ بَابِ الصَّدَقَةِ.
„Ko bude udijelio dvije stvari (bilo to dvije deve ili dva dirhema) na Allahovom putu, biće pozvan na vrata Dženneska (više vrata) i reći će mu se o Allahov robe ovo je hajr (dobro) – pa ko bude od onih koji su obavljali namaz biće pozvan sa vrata namaza, ko bude postio biće pozvan na vrata koja se zovu Rejjan, ko bude bio mudžahid (borac) biće pozvan na vrata džihada i ko bude dijelio sadaku (milostinju) biće pozvan sa (na) vrata milostinje.“[12]
Neka je svaka hvala Allahu, subhanehu ve te'ala, s čijom blagodati završavaju se sva dobra djela! Neka je salavat i selam na Njegovog roba i poslanika Muhammeda, sallallahu alejhi ve sellem, na njegovu porodicu, supruge, potomke, sve ashabe i sve koji ih slijede u dobru do Sudnjega dana. Molim Te, Uzvišeni Allahu, da ovaj trud učiniš iskrenim radi Tvoga Plemenitog lica i da njime okoristiš Svoje robove. Slavljen neka si Ti, Gospodaru moj, i hvaljen. Nema istinskog boga osim Tebe.
Od Tebe oprosta tražim i Tebi se kajem.
What can my enemies do to me? My Paradise is in my heart, it is with me wherever I go. To imprison me is to provide me with seclusion, to send me to exile is to send me away in the path of Allah and to kill me is to make me a martyr. (Ibn Taymeeyah)
četvrtak, 25. studenoga 2010.
0 komentari